Niets van dit filmpje begrepen? Het is een promotiefilmpje voor “Prince of Poets”, een immens populair televisieprogramma in de Arabische wereld. We kunnen het ons moeilijk voorstellen, maar in de Arabische landen is poëzie zo populair dat ze er een soort idool voor dichters houden.
Voor de eerste editie schreven zo’n vierduizend dichters van over de hele Arabische wereld zich in. Vijfendertig werden er gekozen voor de televisieshows waarin een vijfkoppige jury met gevestigde dichters en professoren zorgden voor de kritische noot. Miljoenen mensen in de Arabische wereld zaten aan de buis gekluisterd. De kijkcijfers van “De prins van de poëzie” overtroffen die van voetbalwedstrijden en reality-tv. Er werd massaal gestemd per sms. De winnende dichter kon naar huis met een cheque van een kwart miljoen dollar want geld spuit, zoals u weet, in de Arabische wereld gewoon uit de grond.
Publiekslieveling in “Prince of Poets” was de jonge Palestijnse dichter Tamim Al-Barghouti. Hij was de enige die het aandurfde om politiek getinte gedichten voor te dragen, over de Palestijnse zaak, Irak en Arabische dictaturen. Dat Tamim Al-Barghouti niet won, deed bij velen vragen rijzen over het eerlijke verloop van de wedstrijd. De gedoodverfde winnaar eindigde pas vijfde, maar hij werd wel een internationaal idool.Toen televisiezender Al Jazeera hem vroeg om zijn werk voor te dragen, werd die uitzending door maar liefst zestig miljoen mensen bekeken. Opnames van zijn voordrachten galmen vandaag de dag door taxi’s, bussen en winkelcentra in de Palestijnse gebieden en omstreken.
De dichtkunst is in de Arabische wereld veel dieper verankerd dan in onze cultuur. Geen haar op de hoofden van onze tv-bonzen dat er aan denkt om hier zo’n wedstrijd te organiseren. Bij ons blijft het bij enkele verdienstelijke maar - laten we eerlijk zijn - marginale initiatieven. Zo organiseerden plaatselijke vzw’s in Gent drie jaar na elkaar een wedstrijd voor podiumdichters onder de naam “Poëzie 2003/2005″. In opzet vergelijkbaar met de Arabische versie (haalden de Arabieren de mosterd in Gent?), maar qua schaal was het een ander verhaal. Beloftevolle kandidaten moesten het bij ons stellen met een optreden in een café of een achterafzaaltje. Laten we niettemin positief blijven over deze eigen, weliswaar kleinere initiatieven: er kwam publiek opdagen en ook de winnaars van deze Gentse Idool voor Dichters bleken geen eendagsvliegen. “Poëzie 2004″ werd gewonnen door Stijn Vrancken, die intussen meer is dan een nobele onbekende die een plaatselijke caféwedstrijd won. Vrancken is een veelgevraagd podiumdichter, die in 2007 in première ging met zijn eerste theatermonoloog en die een jaar geleden zijn eerste dichtbundel “vlees mij!” publiceerde. Nu alleen nog het salaris van de Arabische dichters.
[reportage van kingkong.be]