O ja? De poëziezomers in het dorpje Watou bewijzen al jaren het tegendeel. Je ziet er gedichten op straatstenen, glas en gevels, zomaar midden in de grote boze buitenwereld.

Als je even rondkijkt merk je trouwens dat bijna alles kan dienen als medium voor een gedicht.

Er zijn al gedichten gesignaleerd op het strand en op de stoep. Op stukjes zeep, spiegels en soepborden.

Zelfs de Antwerpse Boerentoren ontsnapte niet aan het dichterlijke imperialisme. In 2004 ging de trotse Antwerpse fallus maandenlang verscholen achter een liefdesverklaring van de hand van Tom Lanoye.

Diezelfde Lanoye haalde twee jaar eerder zomaar eventjes een oplage van 500.000 exemplaren met een andere poëtische actie…

Eén van zijn gedichten werd  afgedrukt op grijze vuilniszakken. Een vuilniszak en een gedicht, het heeft iets weg van een schijnhuwelijk: schoonheid in ruil voor zichtbaarheid.

Het eeuwige leven is niet-papieren gedichten meestal niet gegund. De vuilniszakken van Lanoye eindigden in de verbrandingsoven, het Boerentorengedicht in honderden stukjes (met de uitzondering van één letter - een “A” van 2 meter hoog – die een mooi plaatsje kreeg in Lanoyes werkstudio).

Moeten we daarom treuren? Een vroege dood kan een betere garantie op onsterfelijkheid zijn dan een lang leven. Deze extraverte gedichten zijn de James Deans van de poëzie. Gaan met een knal, liever dan eenzaam sluimeren in ongelezen bundels in de bibliotheek.