[Bekijk de volledige reportage op klara.be]

Laten we de uitvinders van de boekdrukkunst - wie het ook mogen zijn - dankbaar zijn. Dankzij hen kunnen we poëzie af en toe eens herlezen - in sommige gevallen best leuk omwille van de hoge kwaliteit, in andere gevallen best nuttig omwille van de onbegrijpelijkheid na een eerste lezing.

Maar los daarvan is er geen enkele reden waarom je een gedicht op papier moét zien. Niets zo mooi als een dichter die vol overgave zijn eigen zielenroerselen en hersenspinsels voordraagt. Voorlezen kan een echte meerwaarde bieden en er bestaat duidelijk ook een publiek voor poëzie-evenementen. Willy Tibergien van het Poëziecentrum Gent breekt er zich al jaren het hoofd over: hoe komt het dat dichtbundels nauwelijks verkopen, maar dat poëzie-evenementen als paddestoelen uit de grond rijzen en zeer populair zijn?

Zo’n poëzie-evenementen zijn trouwens niks nieuws. Ze bestonden al in de jaren vijftig, maar een echte doorbraak kwam er midden jaren zestig. In 1966 organiseerde de Nederlandse dichter Simon Vinkenoog samen met het Kunst- en Cultuurverbond “Poëzie in het Paleis” in het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel. Het werd een driedaags evenement geïnspireerd op “Poëzie in Carré”, dat enkele maanden eerder werd georganiseerd in Amsterdam.

Beide evenementen waren in die tijd spraakmakend. Een jonge generatie dichters waaronder Johnny de Selfkicker en Jules Deelder schopte er wild om zich heen en stond er naast erkende talenten als Hugo Claus en Gerard van het Reve. De kracht van de voordrachtkunst werd duidelijk en men zou nog jaren op dat élan doorgaan. In Nederland ziet men “Poëzie in Carré” nog altijd als een mijlpaal in de Nederlandse poëziegeschiedenis. Voor het eerst kwamen bijna tweeduizend mensen bijeen om te luisteren naar het optreden van vijfentwintig dichters. In 2006 vierde men trouwens de veertigste verjaardag van “Poëzie in Carré” met een eenmalige nieuwe editie.