[Willie Verhegghe verheerlijkt Lance Armstrong, Tour 2004]

Willie Verhegghe heeft zich vooral een reputatie opgebouwd als wielerdichter. Zijn gedichten verheerlijken de heroïsche prestaties van wielermonumenten als Eddy Merckx of, zoals in dit filmpje, Lance Armstrong.

Af en toe wordt Willie Verhegghe een beetje spottend “de coureur” genoemd. Hij wordt niet altijd ernstig genomen door de serieuze dichters. “Maar daar heb ik me nooit iets van aangetrokken”, zegt Verhegghe. “Wielrennen is mijn passie. Dankzij mijn wielergedichten lezen mensen af en toe een gedicht die anders nooit poëzie zouden lezen.”

U zou er trouwens van opkijken hoeveel dichters ooit een sportgedicht hebben geschreven. Claus, de Coninck, Komrij, Lanoye, … Ze deden het allemaal. Niet systematisch zoals Verhegghe, maar eerder occasioneel. Willie Verhegghe stelde met KUL-onderzoeker Pascal Delheye een bloemlezing samen met sportgedichten. De bundel “Ook wij waren winnaars” (Uitgeverij De Geus en Poëziecentum Gent, 2005) bevat honderdvijftig sportgedichten uit Nederland en Vlaanderen. “We hadden er nog veel meer”, zegt Pascal Delheye, “maar de kwaliteit was niet altijd even goed.”

“Deze bundel doorbreekt zeker het cliché dat dichters niets van sport kennen”, zegt Pascal Delheye. “Hoewel er een paar dichters zijn die met hun gedicht net hun afkeer voor de sport willen weergeven en bij wie er duidelijk een wrange smaak inzit. Zo bijvoorbeeld de gedichten over autosport. Jan Vanriet bijvoorbeeld dicht in “Monaco 67″

‘t is niet erg
slechts een rookwolk
die uit een ferrari klimt
en gulzig de longen
van de italiaanse kampioen verbrandt

En dan zijn er dichters die sport met een grote dosis ironie benaderen. Tom Lanoye heeft het in “Gent-Wevelgem” over de strakke kontjes van de renners. Ook dat gedicht staat in de bloemlezing van Verhegghe en Delheye. Maar het is niet omdat Tom Lanoye over sport een gedicht maakt, dat hij er ook iets van kent. Zo denkt ook Herman Brusselmans erover.