[Gedichten bij de prei, 2003]

Laten we eerlijk zijn: met de populariteit van poëzie is het in Vlaanderen maar droef gesteld. Volgens het Poëziecentrum Gent verkoopt een gemiddelde dichtbundel tussen de 300 en 500 exemplaren. Bij uitgeverij Querido, die het grootste aantal dichters in haar rangen heeft, verkoopt het merendeel van de dichtbundels minder dan duizend exemplaren. Een topper haalt zo’n 2000 à 3000 verkochte exemplaren.

Willy Tibergien van het Poëziecentrum ziet die belabberde verkoopscijfers in schril contrast staan met de aandacht die er voor poëzie is op evenementen en voorleesavonden.

Er is veel goede wil. Zelfs bij gemeentebesturen. Zo pakte de stad Kortrijk in 2002 uit met een project om poëzie te drukken op vuilniszakken om “de bevolking cultuur bij te brengen” en “om de verzuring in de maatschappij tegen te gaan”

En dan is er Gedichtendag, de jaarlijkse hoogdag van de poëzie. Ergens is het uitroepen van zo’n speciale dag al een teken aan de wand, want het is een eer die gewoonlijk te beurt valt aan verwaarloosde minderheden en bedreigde diersoorten. Maar goed : op gedichtendag is de poëzie echt alomtegenwoordig . Je krijgt poëzie bij je bloemkool er is poëzie op televisie, en hier en daar duiken dichters zelfs op in de huiskamer. De Die-hards gaan nog verder om mensen aan de poëzie te krijgen: deze dichters van Jehova brengen hun blijde boodschap deur aan deur.

[Dichters van Jehova, Gedichtendag 2003]

De man in de straat vindt het geweldig, reageert enthousiast, neemt zich voor om in de toekomst wat vaker een gedicht te lezen, maar nu gaat hij eerst maar eens even die prei klaarmaken.