[Filip Meirhaeghe en Kid Coco, 1999]

Misschien is dichten voor sommigen wel een roeping, voor de meeste mensen is het niet meer dan een hobby. Filip Meirhaeghe en Kid Coco hebben hun ware talent ontdekt in sport en muziek. Maar dat belet hen niet om bij gelegenheid de pen ter hand te nemen en verzen te schrijven.

Ook een meer doordeweekse baan is te combineren met het parttime dichterschap. In sommige gevallen kan die baan zelfs inspireren. Neem nu postbode Felix Van den Broeck. Jarenlang droeg hij andermans brieven rond, waarin leed en blijdschap werden verkondigd. Ze wakkerden in hem het vuur van de poëzie aan.

[Man bijt hond, 1999]

meer lezen …

[De zevende dag, 2004]

Politiek en poëzie, de woorden allitereren, maar vallen de begrippen met elkaar te rijmen? Waar politiek staat voor het aardse gekonkelfoes van stemmenronselaars en populisten, lijkt poëzie zich af te spelen in een heel andere dimensie waar bezieling, pure bewoordingen en onbezoedelde schoonheid heersen. Politiek en poëzie behoren tot onverzoenbare werelden, zo luidt de gemeenplaats.

Wie de dichter en de politicus op de ‘schaal van maatschappelijke relevantie’ plaatst, komt inderdaad uit bij twee uitersten. De politicus heeft macht, kan veranderingen teweeg brengen, kan maken of kraken. De dichter wordt wat meewarig afgedaan als een eenzaat, een dromer die krampachtig knutselt met woorden waar niemand op zit te wachten. Of zoals dichter en literatuurwetenschapper Geert Buelens het formuleert: “In de hiërarchie Beroepen die Ertoe Doen bevindt de dichter zich ergens helemaal onderaan, naast de kaboutermutsenontwerper, de blokfluitreparateur en de oudekrantencollectionneur”.
meer lezen …

[ Fernando Pessoa - Ik geef niet om rijm, Coda, 1990]

Dat gedichten moeten rijmen is één van de hardnekkigste clichés die er over poëzie bestaan. Gepaarde rijmen, gekruiste rijmen, omarmende rijmen, het zijn allemaal stijlfiguren die fraaie zinnen dat poëtische extraatje geven. Maar zijn ze een voorwaarde om van goede poëzie te kunnen spreken? Doorheen de literaire geschiedenis hebben zich voor- en tegenstanders geprofileerd in alle gradaties.

meer lezen …

[Juliette Gréco leest 'Minne' van Hadewych, 1966]

“Poetry is what is lost in translation”

Met deze oneliner veegt de Amerikaanse dichter Robert Frost op koninklijke wijze het idee van tafel dat poëzie voor vertaling vatbaar is. Als het aan hem lag, waren we gedoemd enkel gedichten te lezen in de talen die we beheersen en, laat ons eerlijk zijn, dat zijn er niet bijster veel.

Volgens vertaalwetenschapper Cees Koster ligt het romantische begrip ‘oorspronkelijkheid‘ aan de basis van de hardnekkige opvatting dat poëzie onvertaalbaar zou zijn: kunst hoort uniek en authentiek te zijn, dus elke poging tot herhaling (vertaling) doet afbreuk aan het origineel. Vertalers zijn verraders, ‘traduttore, traditore’, een strenge veroordeling die hen er niet van weerhoudt te blijven proberen. Gelukkig maar.

meer lezen …