Toen we in de straten van Leuven gingen uitzoeken welke clichés bestaan over dichters, bleek dat heel wat vrouwen niet zitten te wachten op een man die komt aandraven met een gedicht. “Niet sexy”, was het harteloze verdict van menig vrouwmens.

Zij hebben duidelijk nog nooit gehoord van de Braziliaan Carlos Drummond de Andrade, één van de grootste dichters van de twintigste eeuw. Op tachtigjarige leeftijd schreef hij erotische gedichten die pas na zijn dood gepubliceerd werden omdat hij bang was als pornograaf versleten te worden.

Hubert Damen maakte een voorstelling rond de erotische gedichten van de Andrade, die gebundeld werden onder de titel “O Amor Natural”. In volgend fragment is hij te gast in “De laatste Show”, samen met Francesca Vanthielen die één van de erotische gedichten van de Braziliaan voorleest.

Hier hoort u meer uit de bundel “O Amor Natural”, gelezen in het Portugees zolas het hoort, die vette l maakt het nog een stuk sexyer.

Bij ons werd de bundel “O Amor Natural” vertaald door August Willemsen als “De liefde natuurlijk“.

Lord Byron was een schandaal- en societyfiguur die de aantrekkingskracht van David Beckham combineerde met de verdorven faam van Kurt Cobain, schrijft dichter en hoogleraar Moderne Nederlandse Letterkunde Geert Buelens. Wie Byrons biografie erop naslaat, vindt ontelbare affaires. Zo had Byron een incestueuze relatie met zijn zus en een veelbesproken liaison met een ‘lady’ die hem, nadat Byron haar gedumpt had, verkleed als pagejongen stalkte tot in zijn slaapkamer.

Als het over Byron gaat klopt het cliché dus – Byron is niet voor niets uitgegroeid tot het archetype van de romantische dichter. Maar zijn zijn opvolgers, de grote dichters uit latere tijden, ook nog zulke ladykillers ?

meer lezen …

Nee, de poëzie is er niet enkel om te koeren over onbereikbare liefdes en het snikken van gebroken harten te sublimeren. De avontuurlijke dichter zoekt zijn heil even graag in gruwel en griezel.

Dominee Andras Pandy, de man die zes leden van zijn gezin vermoordde door hen op te lossen in zwavelzuur, inspireerde Luuk Gruwez tot een gedicht in zijn bundel “Allemansgek”. Tekstschrijver Fritz Van Den Heuvel verwerkte hetzelfde verhaal tot de vrolijke meezinger “Handy Pandy”. Een fragment:

[Man Bijt Hond, 2002]

Poëzie is ook perfect inzetbaar om routineklusjes te verlichten. Het aflezen van pagina’s lange verkeersproblemen kan een corvee zijn, zo weet radioman Lode Roels. Grootmeesters Benno Barnard en Koen Stassijns haalden zijn tekst daarom door hun magische dichtmolen en bewezen dat een snuifje ritme en rijm wonderen kan doen.

[Man Bijt Hond, 2000]

Poëzie. Voor vele mensen roept het woord nog altijd dit soort beelden op :

[Karel Jonckheere in 1969]

Maar poëzie kan ook anders. Luchtig, vermakelijk, als ode aan de dingen van alledag. De Zuid-Afrikaanse dichteres Riana Schepens was zo onder de indruk van de sms dat ze er volgend gedicht over schreef:

Gaston Durnez en Willem Elsschot lieten zich inspireren door ‘de straat’. Dat leverde gedichten op als “De rocker” en “Het skateboard.” Hier leest Paul Codde, gehuld in leren broek, beide gedichten voor ( dat daar nog geen gedicht over werd geschreven ).

En er is natuurlijk de absurde poëzie en de nonsenspoëzie die amper over iets gaat maar wel grappig is of gewoon leuk klinkt of rijmt.

[“Er woonde een kok in Mariënbad” van Daan Zonderland, gelezen door Francis Verdoodt, 1988]

Al lijkt dit soort poëzie ondraaglijk licht, bij nader inzien zitten er vaak wijze inzichten in verstopt. Het alledaagse en banale verwerken tot een goed gedicht is niet makkelijker dan over grote onderwerpen ronken, integendeel. Het vergt net zo goed observatietalent en een treffende pen.

[Annie M.G. Schmidt leest "De spin Sebastiaan" voor]
Meer Annie M.G.Schmidt op klara.be

Ja, heel lang geleden, toen de dieren nog spraken, was er meer respect voor de dichter. Hij bracht het nieuws tot bij de mensen, leukte verjaardagsfeestjes en begrafenissen op, werd ingeschakeld om het volk op te voeden. Kortom, hij had een opdracht en kon daar mooi van leven.

Maar toen besloot de dichter dat het welletjes was geweest met het volksvermaak. Hij ging op zoek naar de allerindividueelste expressie van zijn allerindividueelste emotie.

Het volk werd achterdochtig want begreep nauwelijks nog waarover zijn gedichten gingen. Rijmen deden ze ook al niet meer. Na uitgebreid volksberaad werd besloten de dichter te verbannen naar de woestijn en hem te verdoemen tot een leven lang hartenpijn.

En daar zit hij nu al velen jaren. Zonder publiek, zonder inkomen.

Dertig jaar geleden werden enkele van deze “Dichters in de woestijn” geïnterviewd. Luister maar, ze zeggen niet wat ze zeggen.

[Dichters in de woestijn met oa. Jotie 't Hooft, 1976]

Voor het volledige interview, ga naar klara.be