Passie, daar draait het om. Zowel in sport als in kunst. En dat trekt een aantal kunstenaars dan ook zo aan in sport. Werelden die mijlenver uit elkaar lijken te staan, vinden elkaar toch in de passie. In Nederland bestaat er zelfs een heel literair tijdschrift dat aan de nobele kunst van het voetballen gewijd is.

Herman de Coninck is een mooi voorbeeld. Hij hield van voetbal, en schreef een gedicht over Johan Cruijff - over de schoonheid van diens bewegingen. De Coninck droeg het gedicht ooit voor in de documentaire “Voetbalminnaars” van Erik Van Looy, filmregisseur (kunstenaar dus) én vurig supporter van FC Antwerp.

[De volledige documentaire kan u bekijken op klara.be]

meer lezen …

[Willie Verhegghe verheerlijkt Lance Armstrong, Tour 2004]

Willie Verhegghe heeft zich vooral een reputatie opgebouwd als wielerdichter. Zijn gedichten verheerlijken de heroïsche prestaties van wielermonumenten als Eddy Merckx of, zoals in dit filmpje, Lance Armstrong.

Af en toe wordt Willie Verhegghe een beetje spottend “de coureur” genoemd. Hij wordt niet altijd ernstig genomen door de serieuze dichters. “Maar daar heb ik me nooit iets van aangetrokken”, zegt Verhegghe. “Wielrennen is mijn passie. Dankzij mijn wielergedichten lezen mensen af en toe een gedicht die anders nooit poëzie zouden lezen.” meer lezen …

[Bekijk de volledige reportage op klara.be]

Laten we de uitvinders van de boekdrukkunst - wie het ook mogen zijn - dankbaar zijn. Dankzij hen kunnen we poëzie af en toe eens herlezen - in sommige gevallen best leuk omwille van de hoge kwaliteit, in andere gevallen best nuttig omwille van de onbegrijpelijkheid na een eerste lezing. meer lezen …

Kennen dichters de wereld van de macho’s niet? Kunnen ze geen vrouwen versieren? Zijn ze gesloten en wereldvreemd? Er zijn genoeg dichters die dit kunnen tegenspreken.

Neem nu Paul Snoek - oftewel Edmond Schietekat - een knappe man met een hoog James Deangehalte. Snoek was sportief, rijk en geliefd bij de vrouwen.

[Paul Snoek als motorcrosser, Vergeet niet te lezen, 1971]

Paul Snoek was een vlotte jongen die hield van snelle wagens. Zo kwam hij ook aan zijn einde. De dichter reed met zijn sportwagen in op een vrachtwagen. Zijn dood zorgde voor speculatie. Was het zelfmoord of een ongeval. Was hij depressief? Over zijn leven, werk en dood, werden enkele mooie documentaires gemaakt.

[Hugo Claus als vrouwenversierder, 1978]

Wie dichters nerds noemt, kent Hugo Claus niet.
Als een hippe en zelfzekere man zien we Claus opkomen in het tv-programma Zuid Noord. Hij is de verrassingsgast voor presentatoren Mies Bouwman en Johan Anthierens.

In de jaren zeventig is Hugo Claus hot. Hij haalt zich de jaloezie van alle mannen op zijn nek door zijn relatie met Sylvia Kristel. Claus gaat volledig op in zijn rol van vrouwenversierder.

[Luc De Vos in "Battle of the Poets"]

Zijn dichters watjes? Doetjes? Geen echte mannen?
Zuiderzinnen wou een einde maken aan dat poëtenimago. Het Antwerpse festival met optredens van dichters en schrijvers, sloot zijn editie 2006 af met “The Battle of the Poets”, een literaire boksmatch met als thema “pop versus poetry”. Stijn Meuris ging er naartoe als reporter voor “Alles uit de kast”.

[Axel Daeseleire signeert dichtbundel, De Rode Loper]

Een BV die we kennen als acteur, vaak getypecast in machorollen - als de échte man, de vlotte jongen, de anti-nerd, als het ware. Dan blijkt plots dat deze stoere Adonis gedichten schrijft. Maar hij doet dat niet op papier, dat is te gemakkelijk. Nee, hij beitelt, hakt, graveert, kerft en schildert woorden op doek, in zand, op steen, op glas op zink. Uiteindelijk bekeert onze macho zich tot de pen en verschijnt zijn eerste papieren dichtbundel, “Nachtdier”.

Mensen als Axel Daeseleire hebben het als dichter moeilijk en makkelijk tegelijk. Wordt hij ernstig genomen en voor vol aanzien door de “echte” dichters? Kan hij aan de verwachtingen voldoen? Anderzijds krijgt hij meer publiciteit voor zijn dichtbundel dan de hele Vlaamse dichterswereld tezamen. Want welke andere dichter krijgt bij zijn debuut een reportage in De Rode Loper?

[Gedichten bij de prei, 2003]

Laten we eerlijk zijn: met de populariteit van poëzie is het in Vlaanderen maar droef gesteld. Volgens het Poëziecentrum Gent verkoopt een gemiddelde dichtbundel tussen de 300 en 500 exemplaren. Bij uitgeverij Querido, die het grootste aantal dichters in haar rangen heeft, verkoopt het merendeel van de dichtbundels minder dan duizend exemplaren. Een topper haalt zo’n 2000 à 3000 verkochte exemplaren. meer lezen …

[Het programma van Wim Helsen]

Dankzij Wim Helsen kregen we een jaar lang een dagelijkse portie poëzie op de televisie. “Vrienden van de poëzie” had volgens sommigen niks met poëzie te maken: ze ergerden zich aan dat typetje van Wim Helsen dat wat onnozele praat verkocht in een bos. Was het enkel een grap op het einde van “Man bijt hond”? meer lezen …

Niets van dit filmpje begrepen? Het is een promotiefilmpje voor “Prince of Poets”, een immens populair televisieprogramma in de Arabische wereld. We kunnen het ons moeilijk voorstellen, maar in de Arabische landen is poëzie zo populair dat ze er een soort idool voor dichters houden.
Voor de eerste editie schreven zo’n vierduizend dichters van over de hele Arabische wereld zich in. Vijfendertig werden er gekozen voor de televisieshows waarin een vijfkoppige jury met gevestigde dichters en professoren zorgden voor de kritische noot. Miljoenen mensen in de Arabische wereld zaten aan de buis gekluisterd. De kijkcijfers van “De prins van de poëzie” overtroffen die van voetbalwedstrijden en reality-tv. Er werd massaal gestemd per sms. De winnende dichter kon naar huis met een cheque van een kwart miljoen dollar want geld spuit, zoals u weet, in de Arabische wereld gewoon uit de grond. meer lezen …