[Gedichten bij de prei, 2003]

Laten we eerlijk zijn: met de populariteit van poëzie is het in Vlaanderen maar droef gesteld. Volgens het Poëziecentrum Gent verkoopt een gemiddelde dichtbundel tussen de 300 en 500 exemplaren. Bij uitgeverij Querido, die het grootste aantal dichters in haar rangen heeft, verkoopt het merendeel van de dichtbundels minder dan duizend exemplaren. Een topper haalt zo’n 2000 à 3000 verkochte exemplaren. meer lezen …

[Het programma van Wim Helsen]

Dankzij Wim Helsen kregen we een jaar lang een dagelijkse portie poëzie op de televisie. “Vrienden van de poëzie” had volgens sommigen niks met poëzie te maken: ze ergerden zich aan dat typetje van Wim Helsen dat wat onnozele praat verkocht in een bos. Was het enkel een grap op het einde van “Man bijt hond”? meer lezen …

Niets van dit filmpje begrepen? Het is een promotiefilmpje voor “Prince of Poets”, een immens populair televisieprogramma in de Arabische wereld. We kunnen het ons moeilijk voorstellen, maar in de Arabische landen is poëzie zo populair dat ze er een soort idool voor dichters houden.
Voor de eerste editie schreven zo’n vierduizend dichters van over de hele Arabische wereld zich in. Vijfendertig werden er gekozen voor de televisieshows waarin een vijfkoppige jury met gevestigde dichters en professoren zorgden voor de kritische noot. Miljoenen mensen in de Arabische wereld zaten aan de buis gekluisterd. De kijkcijfers van “De prins van de poëzie” overtroffen die van voetbalwedstrijden en reality-tv. Er werd massaal gestemd per sms. De winnende dichter kon naar huis met een cheque van een kwart miljoen dollar want geld spuit, zoals u weet, in de Arabische wereld gewoon uit de grond. meer lezen …

Meer over Joke Van Leeuwen vindt u hier.