Ja, heel lang geleden, toen de dieren nog spraken, was er meer respect voor de dichter. Hij bracht het nieuws tot bij de mensen, leukte verjaardagsfeestjes en begrafenissen op, werd ingeschakeld om het volk op te voeden. Kortom, hij had een opdracht en kon daar mooi van leven.

Maar toen besloot de dichter dat het welletjes was geweest met het volksvermaak. Hij ging op zoek naar de allerindividueelste expressie van zijn allerindividueelste emotie.

Het volk werd achterdochtig want begreep nauwelijks nog waarover zijn gedichten gingen. Rijmen deden ze ook al niet meer. Na uitgebreid volksberaad werd besloten de dichter te verbannen naar de woestijn en hem te verdoemen tot een leven lang hartenpijn.

En daar zit hij nu al velen jaren. Zonder publiek, zonder inkomen.

Dertig jaar geleden werden enkele van deze “Dichters in de woestijn” geïnterviewd. Luister maar, ze zeggen niet wat ze zeggen.

[Dichters in de woestijn met oa. Jotie 't Hooft, 1976]

Voor het volledige interview, ga naar klara.be