In “Zwelgen wij denkend rond” (De Bezige Bij, 2009) dichten en corresponderen twee dichters met elkaar. En worden ze geïnterviewd door Bart van der Straeten. De ene is 93 en heet Leo Vroman, de andere, een Vlaming, is meer dan vijftig jaar jonger en heet Jan Lauwereyns.

Vroman is bioloog en hematoloog. Hij ontdekte dat het stollingsproces een precies tijdsverloop kent en dat bepaalde stoffen dat proces kunnen beïnvloeden. Het naar hem genoemde “Vroman-effect” heeft gevolgen gehad voor de ontwikkeling van kunstmatige aders en hartkleppen. Jan Lauwereyns (1969) is neuropsycholoog. Allebei wonen ze in het buitenland. Vroman leeft al jaren in de Verenigde Staten, Lauwereyns verhuisde van Leuven naar de V.S., trouwde met een Japanse vrouw en ruilde een Japanse universiteit voor een Nieuw-Zeelandse. Beide schrijvers zijn zeer productief, als wetenschapper en als dichter.

Maar hoe verhouden de inktpot en de retort zich tot elkaar? meer lezen …

In zijn bundel “De boom N” wou Peter Verhelst naar eigen zeggen de poëzie “kapot maken”. Voor het eerste dichtfragment staat het woordje “Play” afgedrukt, driehoekig symbooltje incluis. Op de laatste pagina staan de knoppen “Rewind” en “Random”. Een poëziebundel die denkt dat hij een i-pod is. Helaas: papieren bundels blijven stoïcijns statisch. Nee, dan kan je op het internet veel meer kanten uit.

meer lezen …